Als je de verhalen van je dochter hoort, als je er zelf bent geweest, als je al die indrukken denkt te kunnen verwerken, de dieren, de ghetto's, de natuur, lukt dat natuurlijk nooit. Je probeert met een olifant, een hek rond een bouwval, een indruk, een gevoel, iets vast te leggen wat eigenlijk alleen maar een herinnering is.

uit 2010 tot 2016 (klik op de afbeelding om het werk groter te bekijken)
stuur een bericht

11-fhant

2016

Klein, schattig, maar toch al gauw een paar honderd kilo en in no time naar de tonnen.

Mammie

2016

Vaak lopen ze los tussen de groten en dan hoor je overal "mammie". De groten hebben daar wat op bedacht en brachten hun staart in stelling. Daar hebben die kleintjes jarenlang houvast aan. (geheel vervaardigd met paletmes)

Worrier

2016

De krijger die eigenlijk meer zorgen heeft om zijn achtergebleven familie dan om zijn nog verscholen prooi. Zullen ze veilig zijn nu hij hier buiten is? Zijn gedachten zijn in ieder geval bij hen.

Dikhuid

2015

Hij schijnt te zeggen: “wat mot je?” Je kunt er maar beter niet mee in aanraking komen en aanraken al helemaal niet. Ze zijn voor niemand bang en toch moeten ze de mens vrezen. Waarom?

Langnekken

2014

De stralende rust van een giraffe is verbazingwekkend. Vooral als het er twee zijn, en bij nog meer zelfs verbluffend. Ze staan in de tuin waar mijn dochter nu verblijft. Alsof de tijd een ander tempo kiest.

Wie, ik?

2014

Nee, ik heb niks gezien, jij? Nee hoor, ik keek de andere kant op. Ik ook niet. Waar? Is er wat gebeurd dan? Ik weet van niks. En ik deed niks. Hij wel. Wie, ik? Ik weet van niks. Nou, dan zal er wel niks geweest zijn.

Woon-Werk

2014

Woon-werk verkeer ergens in afrika. Vrouwen onderweg naar de markt met producten van eigen bodem. Hoe lang en hoe ver ze nog moeten? Dat is daar geen vraag. Gewoon doen, iedere dag weer.

S.A. part II

2012

Ik heb er even aan mogen ruiken, het leven in S.A. Potch, Joburg, Port St Elisabeth. Je wilt er altijd weer terug, meer zien, meer voelen, meer ruiken. Dag van môre, bring maar wat jy wil – vandág het ek gelewe

S.A. part IV

2012

Bezoek aan een township in Port Elisabeth, Zuidafrika. Het zijn er teveel, ze hebben geen namen meer. Toch wonen én werken er duizenden en meer. Vrouwen en kinderen. Mama, ik heb je lief.

S.A. part V

2012

In die townships vele hekken, als afbakening van een grondstuk of als ‘muur’ van een onderkomen. Daarachter, of daarbinnen, leven zoals wij dat niet kennen. Verborgen.

S.A. part VI

2012

Van verre een triest tafereel. Maar als je dichterbij komt lijkt het een tevreden gezicht. Ze heeft leidingwater en voor de kinderen is er iedere dag één warme maaltijd. Dankzij internationale toeristen hulp. Wij dus.

S.A. part I

2010

14.000 km, Potch, 2 uur rijden van Joburg. Communicatie, internet, net zo gebrekkig als electriciteit. Skype? Een stem, meer niet. Post? 4 weken. Daar zit ze dan, 1 jaar lang, mijn dochter, ek moet nie huil nie.

S.A. part III

2010

Addo, National Elephant Park. Mama, waar ben je? Spelende jonkies, waterslurpende ouders in een beschermde omgeving. De mens als betalende toeschouwer. Alleen oppassen dat je mam niet kwijtraakt.